«یادِ سهراب»
یادِ سهراب بودم
واژگان را ، می جُستم
سادگی ، مهر ، رفاقت
دوستی،…
آری «دوست»
خانه ی دوست کجاست ؟
منزلش اینجا ، دلِ ماست
من از او پرسیدم
چه خبر ؟
گفت : وای وطن
خانه یِ ما اینجاست
پدرم، مادرم، دوستانم !
چه کند زمانه با این فرزند ؟
یاورش کیست ؟ کجاست؟
ما همه، به راه سفر !
یاورش، بودنِ با خاک وطن ؛
باورش ، ایران است.
شریعتی مقدم_علی
۱۸ امرداد ۱۴۰۵
