اشعار(شمع)

غم را قربانی شادی همراهی را قربانی تنهایی کنیم‌؛ گفته اند همدلی از هم زبانی بهتر است، «عشق هم با مهربانی همدم است»؛ و این هم...

«زندگی همراهی است»زندگی جویباری از کوهساری جرعه جرعه آبی ، شرابی قطره قطره بارانی ؛ اشک شوقی؛ زنده ماندن ، گاه جان کندن ؛ تنهایی...

من زعفرانم، زعفران مهر بانم مهربان دستت را به من بده من از اهالی عاشقِ این آب و خاکم ، از همین خاکم ایرانم ایران … بگو چه...

باغ آبی نداشت و انگور عطش رسیدن داشت و دست زمانه قصدِ چیدن ... باغبان در عالمی دیگر انگور باغ ما ، اما مست بود و شوق پریدن د...

مرا دوباره صدا کن میان زمزمه‌هایت که پر کشم به هوایت به سوی خانه بیایم به نغمه‌های زلالت بر آستان خیالت تو مادرانه بخوانم ک...

زیباترینِ من مادر نرفته است اسطوره ی وفا آن روشنای لحظه های ما آن عشق و آن شکوهِ شکیباتر از خدا هرگز نرفته است این نقش مان...

چه خوب که استواری ما بر نیکی باشد گام هامان به راه دل دلمان روشن با آفتابِ زندگی در مقابلِ آن سیاهی کور چشممان آکنده به رونق...

گندم گندمی شاید از داسی گذشته؛ در خوشه ای به خرمنی رود به زیرِ سنگِ آسیابی، آب و آتشی آید در تنوری داغ، تکه نانی شود، خشکید...

«اشکِ فیروزه » مادر معدن فیروزه بود رفتم سنگی یافتم به دل ، به آبِ دیده ام سُفتم‌ نگینی شد رفیقِ شفیقی شد نمی تونم که پنهانش...

ما کارآفرینیم کاکتوس های این سرزمینیم در جای جایش از داغیِ عاطفه در کویرهایش روئیده ایم سر سبزیم جان سختیم اینجا ریشه داری...