«زیباترینِ من»
زیباترینِ من
مادر
نرفته است
اسطوره ی وفا
آن روشنای لحظه های ما
آن عشق و آن شکوهِ شکیباتر از خدا
هرگز
نرفته است
این نقش ماندگار
در تار و پود ماست
مادر تو جانِ ما
عشق نهانِ ما
رفتی که بیقرار نبینی
ما را که همچو شمع ،
در خانه ای که بوی تو دارد
در خانه ای که یاد تو جاریست
در سوگ سوختیم
مادر
ای هر بهار از تو گل افشان
پروانه وار رفته ای اما
فرخنده باد بر تو بهشتی که جز تو نیست
جانان ما تویی؛
ایران ما تویی
“شریعتی مقدم_علی”
۱۸ آذر ۱۴۰۴
