«گندم گندمی»
گندم گندمی
شاید از داسی گذشته؛
در خوشه ای به خرمنی رود
به زیرِ سنگِ آسیابی،
آب و آتشی آید
در تنوری داغ،
تکه نانی شود،
خشکیده دستِ درویشی فرو برده در آب؛
نگاهی به آسمان
آرامشی در گوشه یِ کوچکی از زمان؛
شاید نه،
در دلِ زمین بماند،
جای دیگر،
در جمعی بهتر سر برآرد،
به حرکت درآید،
به نور و سبزه ی نوروز ما
به خنده ها در پی اشکها؛
در دیداری بهاری
با همراهی سکه ای طلایی،
سمنو و قرمزیِ ماهی
در سفره ی سپیدِ صلح، دوستی
این پرچم سه رنگ که می دانی،
به هوایی خوب،
شادمانه، عاشقانه
به آزادی به زیبایی برسد…
“شریعتی مقدم_علی”
ششم اسفند ۱۴۰۴
